Eind februari, begin maart - De tunnel zonder licht aan het einde ervan
De winkel van AH, 100 meter van mijn voordeur, is de grens van mijn wereld. Deze zin wordt, als de volgende me moeite kost, ergens in de komende 10 minuten onleesbaar voor me.
De stapel ongelezen boeken in mijn kast ligt er alleen om stof te verzamelen.
De mensen om me heen zijn wel lief, maar het is vooral medelijden.
Dit blog blijkt een martelgang omdat ik bij het overzetten van tekst vanuit Word naar het Blog, onmiddellijk het overzicht verlies.
En mijn ‘Spiegelkamer’ project ligt stil omdat ik het wel mooi kan vertellen, maar als het op doen aankomt, kan ik helemaal niks.
Stil schreeuw ik het uit. Ik huil onbedaarlijk. Zit in die tunnel zonder licht aan het einde.
Ik praat, leg uit. Ik probeer het tunnel-gevoel te verwoorden. Gelukkig kan ik dat. Mijn lieve vriendin luistert. Blijft me vasthouden als ik mopper en klaag.
Vreemd………. die warmte en liefde die maar blijft stromen. Die maakt dat het net wat lichter wordt, daar aan het einde.
Anderen sluiten zich aan. Wandelen mee, luisteren……….
16 maart - Stoklopen
Het onderwerp ‘stok’ werd een poosje terug voorzichtig aan de orde gesteld door een ergo-therapeute. Of ik een stok als een eventuele optie zag?
Klaarblijkelijk is de gedachte zo zichtbaar tot de groep mensen te behoren met wie ‘wat is’, voor velen een stap te ver. Die stok staat dan voor het accepteren van de situatie.
Ik ga het daar later nog over hebben, over acceptatie. Ik heb er al wel een metafoor voor bedacht: Afscheid van Harry 1.0 en aan de slag om van Harry 2.0 (de Bèta-versie) iets te maken. Ik ben er, gewapend met stok, helemaal klaar voor!!
Een paar dagen geleden kwam een therapeute van Bartiméus de stok, inclusief een paar uur ‘stokles’, brengen.
Stokles betekent lopen in de buurt en onder het toeziend oog van de therapeute, een flink aantal keren oversteken. Met behulp van de stok. Mijn evaluatie van de middag vanuit twee verschillende perspectieven:
- Mijn Bèta-versie: hoop geleerd, weer een geweldige therapeute leren kennen, al met al één, twee stapjes voorwaarts gezet.
- De cynicus in mij: wie gaat al die andere verkeersdeelnemers even vertellen wat die stok betekent?
18 maart - Harry 2.0, de bèta versie
De laatste maand was er een van veel veranderingen. Ik woon weer thuis; ik ben dus nu een poliklinische patiënt. Ik heb wat in de volksmond een blindenstok heet. Die ik te leen heb van het revalidatiecentrum Bartiméus. En ik heb (eindelijk, zullen sommigen zeggen) door dat versie 1.0 van Harry definitief en volledig, opgehouden heeft te bestaan.
Al die ontwikkelingen maken dat ik enorm achterloop met dit blog. Deels omdat 2.0 nog niet heeft leren lezen. Dat maakt typen een lastige opgave. Die vaardigheid ontwikkelen staat dus op mijn verlanglijst voor Bartiméus (na weer kunnen lezen en veilig op de fiets kunnen deelnemen aan het verkeer). Momenteel dus bezig met ‘lopend deelnemen aan het verkeer’, vandaar de stok.
Naast deze praktische vaardigheden is mijn plan ook om te voorkomen dat 2.0 zijn tijd achter de geraniums door brengt. Of, positief geformuleerd, dat hij een bijdrage levert aan de maatschappij. Er liggen kansen want we willen als landje immers een inclusieve samenleving zijn.
Uitleg over: Harry 1.0, Harry 2.0, een bèta versie
Weten jullie zeker dat die beroerte alleen z’n gezichtsvermogen heeft aangetast? Want al dat gedoe over versie 1.0 en zo, dat is toch niet normaal?
Wie of wat is ik. Hoeveel van wat je kunt, kan weg zonder dat ik ophoud te bestaan. Hoe weet ik of de ik, die ‘smorgens wakker wordt, dezelfde ik is als diegene die de avond ervoor in bed kroop?
Vragen die ons mensen sinds ons ontstaan als soort, bezighouden. Eeuwenlang was het antwoord simpel: ‘ziel’.
Ik heb meer met de gedachtenlijn zoals ontwikkeld door Daniël Dennett (zie ‘From Bacteria to Bach and back’). Het ik is de resultante van de ontwikkeling van ons fenomenale brein.
Dat betekent dat zolang mijn koppie nog een notie van ik heeft, ikke er nog wel zal zijn. En dat die ik ‘gewoon’ te dealen heeft met de niet meer helemaal perfecte hardware. Vandaar de noodzaak voor een software release 2.0. Nogal een klus. Vanwege de omvang in stukjes geknipt, zodat we er de beta versie van zijn, zodat we er in stapjes - babystapjes - komen.
21 maart - Alleen gewandeld naar het Stadshuis en terug
Getooid met een Rode Pet en gewapend met mijn stok naar het Stadshuis gewandeld (YES!!). Ging goed, helemaal heel thuisgekomen. Maar tegen 1 paal van een verkeersbord gebotst. Klap opgevangen met mijn stok. Mijn wereld is van een cirkel met een straal van van 100 meter ineens veranderd in een cirkel van 1,7 km!!!!
24 maart – Stokles vervolg
Gisteren, 23 maart, was Paulien er weer. Het thema: Hoe te overleven in een park gevuld met fietsende ROC-studenten? Gezellig gewandeld. En veel geoefend met oversteken onderweg van en naar het park.
‘Spiegel im spiegel’ van Arvo Pärt
Prachtige muziek waarmee Pärt de magie van het Droste-effect probeert te verklanken. De magie die schuilgaat in die oneindige reeks van spiegelingen van wat zich ook maar tussen twee parallelle spiegels bevindt. De magie van het oneindige, van het eindeloos weergeven van een beeld dat is gevangen in licht. Van iets dat alleen uit licht bestaat en toch informatie bevat.
En terwijl ik luisterde drong zich de vraag op: wat als de 42e spiegeling ineens stuk gaat. Dus niet een spiegel, maar alleen de spiegeling. Kan dat? En wat betekent dat. Wat is het gevolg.
Logisch is dat alle volgende spiegelingen (dus nummer 43 t/m oneindig) ophouden te bestaan. En wat als dat incident met de 42e spiegeling nu eens staat voor een bloedpropje in het visus deel van mijn hersenen?
Veel meer vragen dan ik kan beantwoorden. En dan ben ik ook nog begonnen aan het in elkaar zetten van een kijkdoos met spiegels………. .is een beetje hoog gegrepen misschien.
Goed….. die 42e spiegeling kan natuurlijk helemaal niet stuk zolang de spiegels heel zijn en hun ding doen: spiegelen.
En de gedachte dat een zwart voorwerp, geplaatst tussen de spiegels, het licht uit de doos zou weg absorberen is mogelijk ook iets te simpel.
Maar de basisgedachte, als gedachte-experiment, blijft mooi.
