6 februari - Therapie
Therapie is er vaak en veel en divers, in het leven van een revalidant in de Hoogstraat.
Het gaat om:
- Fysiotherapie
- Ergotherapie
- Logopedie
- Sport
- Psychologie
- Ontspanning
- Pillen puzzelen
- Rust
- Creatieve therapie
- ADL (Algemene Dagelijkse Levensverrichtingen, dingen als persoonlijke verzorging of innemen van pillen)
- Eten (brood, warm, brood)
Een paar uit dit rijtje verdienen wat individuele uitleg, voor alle varianten geldt dat ze in de kern allemaal draaien om hetzelfde thema: mijn gezichtsvermogen.
Het schrijven van dit Blog, tekstverweking op mijn laptopje, is een kijkoefening. De rode tape links op mijn toetsenbord helpt me steeds weer te starten met zoeken van de juiste toets aan de linker kant. Idem voor het herstellen van eventuele (nou ja, zekere) typefouten: linksonder beginnen!
Te veel prikkels maken moe en dus is het goed te rusten of te ontspannen door meditatie. En daar vermoeidheid leidt tot ongelukken, is de keuze snel gemaakt: rust is leuker dan blauwe plekken van ongewilde ontmoetingen met pilaren of deurposten. Die dingen zijn hard. En als ik tegen iets zachts ben aangelopen, mompel ik iets als “Niet helemaal goed in mijn hoofd”. Heeft iedereen daar begrip voor.
Pillen worden veelal aangeleverd per soort. Het innemen ervan moet juist niet per soort maar volgens een schema dat individuele pillen aan tijdstippen toewijst, dus 1 ‘rode pil’ op maandag om 8 uur, de volgende ‘rode pil’ op dinsdag om 8 uur, en verder. (Nb: de namen van de pillen zijn bij de redactie bekend maar worden in verband met de privacy …………..
Hoe ook, in mijn geval gaat het in de ochtend om 4,5 verschillende pillen en in de avond slechts om 1,5.
Veel pillen zijn wit en of er namen op staan, weet ik niet en maakt niet uit. De pillen zelf zijn al zo klein, tekst erop is dus voor mij nutteloos. Het idee is dus om van een aantal groepjes pillen per soort, naar groepjes pillen voor een inname-moment te komen. Piece of cake, zou je zeggen.
Hallucinaties
Tijd om aandacht te geven aan een fenomeen dat Pseudo-Hallucinaties heet. Zoek even onder de naam Charles Bonnet Syndroom. Ik lijd niet aan psychosen, mijn pillen verdunnen mijn bloed, maar doen niks waar ik buitensporig vrolijk van wordt. Toch heb ik soms hallucinaties. Mijn hersenen doen hun best de uitval ten gevolge van de infarctschade te compenseren. Dus zie ik wel eens twee pillen waar er 1 is. En echt leuk wordt het als er ‘Trollen’ als gezelschap aan me worden voorgetoverd.
Ik hoop dat helder is dat hallucinaties, in combinatie met slecht zien, niet fijn zijn bij het uitzoeken van mijn pillen. Wat een klusje was, is nu een KLUS.
9 februari - Aangekondigd ontslag
Sinds gisteren is er een datum voor het grote moment!
Het grote moment is, zo is mij vanaf dag 1 hier in de Hoogstraat voorgehouden, de DAG DAT JE NAAR HUIS MAG! En de datum is (tromgeroffel!!!!!): 23 februari.
Laat ik maar met de deur in huis vallen. Ikke over14 dagen klaar om zelfstandig door het leven te gaan……..wie heeft dat verzonnen? Dan kan ik alleen naar de bus of tram, met die bus of tram naar waar ik maar wil en dan ook het vervolg…. lopend naar mijn bestemming. Ik kan weer lezen zodat ik me thuis op de bank niet ga vervelen.
Of wordt het toch een beetje anders, meer ‘leven met een CVA’, deel 2. Gewoon in het diepe om uit te vinden hoe mijn nieuwe leven er uit ziet
Ik weet het niet. Komt vooral omdat het voor mij allemaal nieuw is, mijn eerst CVA. Er zijn de afgelopen week heel intensieve gesprekken gevoerd waarbij ik betrokken was. Intensief omdat het niet meer ging over wat zou kunnen maar wat is. Het leven van iemand die een Hemianopsie, WAT van Neglect en van Pseudo Hallucinaties heeft. Die bij het oversteken van een straat of fietspad kijkt maar niets ziet. Die dan op basis van zijn aangeleerde scanstrategie, nogmaals gaat kijken. Maar hoe vaak of lang herhaal ik dat?
Vragen, vragen…….maar hoe er mee om te gaan?
16 februari - De blinde tennisser
Tijd om het over sport, meer bijzonder tafeltennis, badminton en tennis te hebben. En daarbij te beginnen bij het begin: die sporten zijn niet door of voor mensen met een visus-beperking uitgevonden. Ze blijken wel bijzonder geschikt om je, als je plotseling zo’n beperking hebt, te laten ervaren wat het precies betekent en hoe het je, bijvoorbeeld bij tennis in de weg zit. Laat ik proberen het een beetje uit te leggen!
Het gaat niet om een wedstrijd, maar om de bal zo vaak mogelijk heen en weer te spelen. Mijn gezichtsveld beperking zit links. Ballen die dus aan mijn linkerkant (bij aanvang staan mijn opponenten ik met de gezichten naar elkaar toe) voorbijkomen, verdwijnen zo’n 1,5 meter voor me en komen weer tevoorschijn als ze me zo’n beetje even ver voorbij zijn. Wil ik zo’n bal raken, dan heb ik twee opties:
- Ik volg de bal vanaf het moment dat deze geslagen wordt tot waar ik de bal kan slaan en zorg ervoor dat mijn racket op de juiste plek is;
- Ik verander mijn positie t.o.v. de bal zodanig dat deze me niet meer links, maar rechts passeert (maak dus een soort pirouette).
Gelukkig kan ik met een soort plezier kijken naar ballen die verdwijnen en weer ‘terug getoverd’ worden. Gelukkig zijn er ballen die rechts van mij passeren. Lastig is dat als ik dichter bij de baan van de bal probeer te komen en er naar toe stap, mijn hoofd zo draait dat de bal in het linkerdeel van mijn gezichtsveld komt. Gekmakend, zo’n spelletje.
24 februari - Thuis na ontslag uit het Revalidatiecentrum
Sinds gisteren niet langer een klinische patiënt, maar weer een gewone meneer die thuis woont.
Maar zo voelt het niet. Ja, het is heerlijk thuis te zijn. Mijn eigen bed………. zo heerlijk om in te slapen. Zelf iets koken en er vervolgens van genieten. Mijn eigen koffie………
Maar ook die beperkte wereld, die van hier tot aan de AH-winkel. En dus niet even naar de Bieb voor die bijeenkomst.
Eergisteren nog enorm geschrokken van iemand in een heel snel karretje die de winkel uitkwam en de stoep gebruikte als racebaan. Als bevroren stond ik daar….. gewoon bang.
Hoe moet het, me handhaven in de ‘gewone’ wereld nu ik niet meer ‘gewoon’ ben?
